ผมไม่เคยสนใจนาฬิการาคาแพงเลย และมองว่ามันฟุ่มเฟือยมาก ตั้งราคาสูงเกินความเป็นจริง นาฬิกาบางเรือนราคาล้านกว่าบาท ไม่เห็นมันจะวิเศษไปกว่านาฬิกาเรือนละหมื่นเลย ผมใส่นาฬิกาควอซท์มาตั้งแต่เด็ก ใช้ดูเวลาได้และเดินเที่ยงตรงดีราคาไม่กี่พันบาท ตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ ก็เปลี่ยนมาใส่แทคฮอยเออร์ ราคาเป็นหลักหมื่น ตอนทำงานเป็นที่ปรึกษาในบริษัทดีลอยท์ ผมถึงเริ่มรู้จักว่า นอกจากนาฬิกาใส่ถ่าน นาฬิกาไขลาน แล้วมันยังมีนาฬิกาออโตเมติก ที่ไขลานเองโดยอาศัยการเคลื่อนไหวของมือ อยู่อีกด้วย นาฬิกาประเภทนี้จะมีราคาสูงกว่า นาฬิกาสองประเภทแรกที่ผมรู้จัก พอเริ่มเปลี่ยนงานมาทำงานที่โฟร์โมสต์ ตอนนั้นพ่อผมเริ่มเกษียณตัวเอง และมอบนาฬิกาโลเร็กซ์ให้ผม ผมก็เริ่มเปลี่ยนมาใส่นาฬิกาออโตเมติกแทน ผมทราบมาว่าราคามันประมาณแสนกว่าบาท แต่ความรู้สึกก็ไม่เห็นว่ามันควรจะมีค่ามากถึงขนาดนั้น ต้องมานั่งไขลานถ้าไม่ได้ใส่ข้ามวัน และตั้งเวลาปฎิทินใหม่ทุกเดือน

ผมเริ่มเปลี่ยนงานอีกครั้งเข้ามาทำงานที่บริษัทที่ทำด้านกระจายสินค้า บริษัทนี้มีกลุ่มธุรกิจสินค้าหรูหราฟุ่มเฟือย ซึ่งผมมีเพื่อนทำงานในกลุ่มธุรกิจนี้ เลยถามว่าทำไมนาฬิกาที่ขายอยู่มันถึงแพงจัง เขาก็ตอบว่ามันทำด้วยช่างฝีมือโดยไม่อาศัยเครื่องจักร บางเรือนมีกลไกที่ซับซ้อนใช้เวลาในการผลิตนานกว่าจะได้หนึ่งเรือน ฟังดูมันก็ยังไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ และผมยังคิดว่ามันเป็นสินค้าที่ค้ากำไรเกินควรอยู่ดี แต่ความรู้เรื่องนาฬิกาของผมจากไม่กระดิกหูเลย ก็เริ่มพอกพูนมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มสนใจนาฬิกาที่มีการออกแบบเป็นเอกลักษณ์ ผมเข้าไปอ่านคอมเมนท์ในแอพพลิเคชั่นชื่อ Fancy เป็นแอพที่ทุกคนจะนำภาพที่มีของสวยงามหรือมีการออกแบบที่โดดเด่นมาแชร์กัน มีคนหนึ่งถามคำถามเหมือนที่ผมคิดไว้ในใจเลยว่าทำไมนาฬิกาเรือนเล็กๆถึงได้มีราคาแพงขนาดนี้ได้ ผมสนใจที่อยากรู้คำตอบทันที คนตอบก็ตอบได้ดีมากว่า

Continue reading นาฬิกาที่แพงที่สุดในชีวิตของผม →