ทริปฉลองความสำเร็จของบริษัทในปี 2018 ปีนี้เรามาฉลองกันที่ญี่ปุ่นร่วมกันกับพนักงานทั้งหมด 400 คนครับ ขอบคุณบริษัท Philip Morris Trading Thailand (PMTT) สำหรับทริปที่น่าประทับใจนี้ ในทริปนี้มีวันท่องเที่ยวอิสระให้หนึ่งวันครับ ผมเลยวางแผนมาเที่ยวเมืองที่ไม่เคยไปเที่ยวมาก่อนในญี่ปุ่น นั่นคือ Odaiba ครับ
เข้าสู่ยุคของ Digital disruption ทุกธุรกิจหนีตาย ด้วยการปรับเปลี่ยน Business Model เพื่อไม่ให้ตกเป็นเหยื่อของคลื่นยักษ์ทางธุรกิจที่ใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการขับเคลื่อน แนวคิด Start Up หรือ Agile Methodology กลายเป็นเทรนในการดำเนินธุรกิจ บางบริษัทมีความเข้าใจและสามารถใช้ประโยชน์จากวิถึใหม่นี้ และหลายบริษัททำตามเพื่อเกาะกระแสการตื่นตัวครั้งนี้
ผมขอมองไปในอีกแง่มุมหนึ่ง หลังจากได้อ่านหนังสือเรื่อง The Truth about Your Future ซึ่งเป็นการมองในแง่มุมของ Technology Revolution ซึ่งเคลื่อนตัวมาอย่างต่อเนื่องตามกฏของมัว ซึ่งในเชิงคณิตศาสตร์ก็คือการพัฒนาการตามแบบอนุกรม นั่นหมายถึงเทคโนโลยีจะมีการภิวัฒน์ตามรูปแบบของ Exponential graph ที่สำคัญคือ ทฤษฎีนี้มองว่าโลกเรากำลังเคลื่อนตัวมาสู่เชิงเขาของ Exponential graph หรือเรียกอีกอย่างว่า Knee of Exponential และกำลังทะยานเข้าสู่ J curve ของกราฟในเวลาอีกไม่นาน
แล้วมันมีผลกระทบอย่างไรกับชีวิตเรา และธุรกิจทั่วไปจะยังอยู่รอดได้ไหม? คุณจะทำอย่างไรถ้าวันนั้นกำลังจะมาถึง?
ทริปนี้เกิดขึ้นเพราะนาโนต้องมาเล่นเปียโนในงาน 7th Performer’s festival ให้กับคณะกรรมการที่ NUS school of music ดู เพื่อจะได้รู้ระดับความสามารถของตัวเองเมื่อเทียบกับนักเปียโนอื่นๆในเอเซีย โดยนาโนจะต้องไปแสดงเปียโนในวันที่ 22 มิถุนายน ช่วงบ่าย พวกเราทั้งครอบครัวเลยยกขบวนไปเชียร์ตั้งแต่วันที่ 21 มิถุนายน โดยเลือกสายการบิน JetStar เพราะเป็น budget flight เดียวที่ออกจากสนามบินสุวรรณภูมิ ใกล้บ้านดี พวกเราเริ่มขาขวิดกันตั้งแต่เช้าเพราะผมจำเวลาเครื่องออกผิด ดันจำเวลาวันกลับสลับกับวันไป พวกเราไปถึงสนามบินเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงก่อนเครื่องออก และ Gate C10 ก็อยู่ไกลมาก พวกเราผ่าน immigration และกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปถึง Gate กันตอน Final Call พอดี เล่นเอาเหงื่อแตกกันเลย เครื่องบิน landing ลงอย่างปลอดภัย จากนั้นพวกเราก็เหมา Taxi ตรงดิ่งไปยังโรงแรม Hotel Royalใกล้สถานนีรถไฟฟ้าและราคาไม่แพงมาก พวกทัวร์ต่างๆเลยลงกันค่อนข้างเยอะ พอเราถึงโรงแรมกันตอนบ่ายสอง ห้องยังไม่พร้อม เลยฝากกระเป๋าไว้แล้วไปเติมพลังกันด้วย ข้าวมันไก่ บุนท่องกี่ เจ้าดังของสิงคโปร์ ไม่ผิดหวังครับ เนื้อไก่นุ่ม ราดด้วยซอสสูตรพิเศษของทางร้าน พวกเราลองสั่งไก่ห่อกระดาษซึ่งเป็นซิกเนเจอร์อีกจานของที่นี่มาทานด้วย รสชาดคล้ายไก่ห่อใบเตยบ้านเรา จริงๆเมืองไทยก็มีแต่ไปกินต้นตำรับต้องได้อารมณ์มากกว่าอยู่แล้ว
กินอิ่มก็เข้าไปเช็คอินที่โรงแรม และพานาโนไปซ้อมเปียโนก่อนวันแสดงจริงพรุ่งนี้ ตกเย็นก็ให้เพื่อนเก่าที่เชลล์ (Harry) พาไปกินอาหารเย็นโดยให้โจทย์ว่า เอาแบบที่คนสิงคโปร์คิดว่าอร่อยเด็ด Harry ไม่ทำให้พวกเราผิดหวังเลย พาเราไปกินร้านที่ชื่อว่า New Ubin Seafood ซึ่งมี
ทั้งอาหารทะเล และอาหารสไตล์ฟิวชั่นรวมกัน อร่อยกว่า Jumbo seafood เสียอีก โดยเฉพาะสเต็กเนื้อออสเตรเลีย นุ่มอร่อยทานกับข้าวผัดเนื้อสูตรพิเศษของทางร้าน และอาหารจานดังๆตัวท๊อปของร้านอีกหลายจาน เรียกว่า Harry สั่งมาให้ลองเกือบทั้งหมด และอร่อยทุกจาน
Continue reading เรื่องกินเป็นหลัก เรื่องเที่ยวเป็นรอง ส่วนงานแสดงดนตรีเป็นของแถมที่ Singapore
Feb 2018: ช่วงครึ่งหลังของเดือนกุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่ผมรอคอยเพราะเป็นช่วงเวลาปิดเทอม ระยะสั้นของลูกๆ ปีนี้ไปตรงกับเทศกาลบอลลูนที่เชียงรายพอดี การขึ้นบอลลูนสักครั้งในชีวิต เป็นความใฝ่ฝันของผม เผอิญปีนี้เป็นปีแรกที่สิงห์ปาร์คอนุญาตให้นักท่องเที่ยวสามารถขึ้นบอลลูนได้ ด้วยราคา 6,800บาท ต่อคน ถึงราคาจะแพงกว่าไปขึ้นบอลลูนที่ประเทศเพื่อนบ้าน แต่เดินทางระยะสั้นในประเทศและได้ดูเทศกาล Balloon Fiesta ด้วยก็คุ้มค่า ว่าแล้วผมก็เริ่มจัดการจองตั๋ว รถเช่า และที่พักเสร็จสรรพ พร้อมนับวันรอเลย และวันนี้ก็มาถึง
ครอบครัวเราออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิ ด้วยสายการบิน Vietjet เพราะเป็น สายการบินเดียวที่บินออกจากสุวรรณภูมิไปเชียงราย นอกนั้นไปออกดอนเมืองกันหมด ครอบครัวสายชิวล์อย่างเราต้องเลือกเดินทางสบายจากสนามบินใกล้บ้านอยู่แล้ว เมื่อมาถึงสนามบินแม่ฟ้าหลวง เราก็ติดต่อ counter Chic car rent เพื่อรับรถที่สนามบินทันที มาถึงประมาณบ่ายๆ จุดหมายแรกเรามุ่งหน้าสู่ร้าน Forget Me Not ซึ่งอยู่ระหว่างสนามบินและทางไปที่พัก ถ้ามาร้านนี้ก็ต้องกิน Cheese Toast ครับ มันก็คือขนมปังปิ้งสอดไส้ มอสเซอเรล่าชีสนั้นเอง เวลากินก็จะมีชิสยืดๆออกมา เด็กๆชอบครับ
Continue reading ขึ้นบอลลูนที่เชียงราย – I believe I can fly in Chiang Rai
ช่วงวันหยุดสิ้นปีจะเป็นเวลาของครอบครัวที่ผมจะพักผ่อนโดยการหาทริปไกลๆไปเที่ยวกัน ปีนี้เราเลือกจะไปเกาหลีกัน เนื่องจากทุนทรัพย์เริ่มเหลือน้อย เพราะนำเงินไปโปะค่าผ่อนบ้านเป็นหลักโดยตั้งเป้าไว้ว่าจะปลดหนี้บ้านทั้งหมดให้ได้ภายในปี 2018 จีโน่ขอว่าอยากไปเล่นหิมะ เพราะติดใจจากทริปที่อเมริกา และญี่ปุ่นในปีก่อนๆ ผมจึงต้องเลือกประเทศที่ใกล้ที่สุดที่มีหิมะ จะได้ประหยัดค่าใช้จ่ายได้ เกาหลีจึงเป็นคำตอบสุดท้าย
ตอนแรกก็ยังตัดสินใจอยู่ว่าจะตีตั๋วไปกันเองหรือซื้อทัวร์ดี เพราะงบน้อยมาก แต่พอเช็คค่าตั๋วเครื่องบิน 4 คน ตกคนละ 14,000 บาท ยังไม่รวมที่พักและอาหารเลย เมื่อเทียบราคากับแพ็คเกจทัวร์แล้วตกคนละ 14,500 บาทรวมอาหาร และที่พัก 4 วัน 2 คืน (คือประหยัดที่พักโดยการนอนบนเครื่องบินพอลงสนามบินก็เริ่มเที่ยวเต็มวันเลย) ที่สำคัญในโปรแกรมทัวร์มีพาไปเล่นที่สกีรีสอร์ทด้วย แต่เป็นปูซานนะ ไม่ใช่กรุงโซล และก็เป็นครั้งแรกของครอบครัวที่จะไปเกาหลีด้วย ไม่ได้รู้จักหรืออยากไปที่ใดเป็นพิเศษ ให้ทัวร์พาไปตามจุดท่องเที่ยวต่างๆก็ไม่เลว ไม่ต้องวางแผนเองด้วย แต่ก็เตรียมใจไว้ละว่าจะต้องถูกพาไปแวะตามร้านค้าที่ทัวร์ทำสัญญาไว้ เพราะรัฐบาลและร้านค้าพวกนี้สนับสนุนค่าใช้จ่ายของทัวร์ทำให้ แพ็คเกจทัวร์ถูกมากนั่นเอง
หลังจากลงเครื่อง ทัวร์ไกด์คนไทย คุณโบ ที่ประจำอยู่ที่ปูซานก็เช็คจำนวนลูกทัวร์ พอครบแล้วก็ขึ้นรถบัสและเริ่มเดินทางไปจุดท่องเที่ยวแรกกันเลยคือ หมู่บ้านกัมชอน เป็นหมู่บ้านเล็กๆที่ถูกตกแต่งให้มีสีสรรหลากสีน่ารัก เหมาะแก่การเป็นโลเคชั่นในการถ่ายภาพ ถ่ายหนัง มีร้านกาแฟน่ารักๆให้นั่งจิกกาแฟ ชมวิวบวกอากาศเย็นๆ ความสนุกของหมู่บ้านนี้ คือการตามหาโลเคชั่นในการถ่ายภาพตามจุดต่างๆของหมู่บ้านตามโปสการ์ดที่มีขายในร้านไปรษณีย์ แต่ทัวร์ของเราไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น ผมก็ใช้วิธีเดินอิสระกับครอบครัวไปถ่ายรูปตามจุดต่างๆกับการตกแต่งน่ารักๆ ของหมู่บ้านก็สนุกแล้ว
จีโน่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะ พ่อแม่เลยพยายามหาที่เรียนให้ โดยเทคนิคสีน้ำถือว่าเป็น ขั้นก้าวหน้าของศิลปะและมีความยากมากๆ จากที่ดูงานศิลปะของจีโน่ทั้งหมด นี่เป็นส่วนหนึ่งของผลงานจีโน่ที่ยังถ่ายภาพเก็บไว้ได้
Tickkv: Welcome to Tick's world 