คนเราเมื่อชีวิตผ่านไปก็อาจแวะเวียนไปพบกับประสบการณ์ใหม่ๆ ได้เสมอ ทั้งๆที่มันเป็นสิ่งที่มีอยู่แล้วแต่ถ้าเราไม่แวะเวียนเข้าไป เราก็ไม่มีโอกาสที่จะรู้จักมันเลย ว่ามันมีรายละเอียดอื่นๆอีกเยอะที่รอให้เราได้เรียนรู้ เหมือนกับประสบการณ์การซื้อเพชร และทองแท่งครั้งแรกในชีวิตที่เคยเล่าให้ฟังในอดีต เราจะไม่มีวันรู้เลยว่ามันมีมาตรฐานการตรวจสอบ และการจัดเกรดเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมกับผู้บริโภค

เมื่อเร็วๆนี้ผมได้มีโอกาสใช้งานห้องอบเซาว์น่า กับห้องอบไอน้ำที่สโมสรของหมู่บ้าน แรกๆก็งงๆอยู่เหมือนกันว่าเขาใช้กันยังไง ก็เลยเริ่มจากห้องเซาว์น่าก่อนเพราะเป็นห้องที่เราเคยได้ยินชื่ออยู่แล้ว และเป็นที่นิยม รู้ว่าต้องเข้าไปนั่งเพื่อให้รูขุมขนขยายตัว และไปอาบน้ำเย็นให้รูขุมขนหดตัวอย่างรวดเร็ว เพื่อขับของเสียออกจากร่างกายโดยการบีบตัวของรูขุมขน และเป็นการออกกำลังกายกล้ามเนื้อผิวหนังอีกด้วย แต่ผมรู้สึกไม่ค่อยชอบเพราะอากาศในห้องแห้งมาก หายใจลำบาก ก็เลยลองไปใช้บริการห้องอบไอน้ำข้างๆดู ลักษณะการใช้งานโดยทั่วไปเหมือนกับเซาว์น่า แต่มีรายละเอียดเยอะกว่าตรงที่ห้องเต็มไปด้วยความชื้นจากไอน้ำ 100เปอร์เซนต์ โดยที่อุณหภูมิห้องโดยรวมจะต่ำกว่าเซาว์น่า อยู่ที่ประมาณ 43 องศาเซลเซียส ไม่ร้อนจนเกินไป พอหายใจได้ ปกติควรจะอยู่ในห้องคราวละ 10 นาทีก่อนไปอาบน้ำเย็น แต่ผมเป็นมือใหม่จึงเข้าออกเร็วกว่านั้น สิ่งที่รู้สึกได้ในรอบแรกคือผิวหนังนุ่มขึ้น และเส้นผมก็นุ่มขึ้นด้วย น่าจะเหมือนการอบไอน้ำเส้นผมของผู้หญิง ตอนเข้ามานั่งรอบสองหลังจากแช่น้ำเย็น ผมจะนำเกลือเกล็ดหยาบที่มีเตรียมไว้ให้ในห้อง มาขัดผิวโดยเฉพาะบริเวณเท้า ซึ่งปกติผมจะรู้สึกคันและต้องเกาเมื่อกลับบ้านตอนเย็นๆหลังกลับจากที่ทำงานของทุกวัน แต่เมื่อขัดเกลือจะรู้สึกว่าอาการคันจะหายไป คงเป็นเพราะเกลือช่วยขับผิวหนังที่สกปรกให้หลุดออกและฆ่าเชื้อโรคบางชนิดที่ผิวหนังได้ แต่ละครั้งผมจะพยายามเข้าห้องอบไอน้ำอย่างต่ำประมาณ 2-3 รอบ และจะพยายามทำให้ได้ทุกเดือน โดยส่วนตัวผมชอบห้องอบไอน้ำมากกว่าเซาว์น่า และโชคดีที่สโมสรหมู่บ้านมีไว้ให้ลอง เพราะผมคงไม่กระเสือกกระสนไปทดลองแบบเสียตังค์ที่อื่นเป็นแน่