นาโนเป็นคนที่จริงจังกับการเล่นฟุตบอลมาก อาทิตย์ไหนไม่สามารถยิงประตูได้จะเสียใจ ร้องไห้ คุณพ่อเลยต้องปลอบไปว่า นาโน มีแพ้ก็ต้องมีชนะ การที่พ่อพามาเล่น พ่อไม่ได้คาดหวังให้นาโนเก่งที่สุด แต่ต้องการให้นาโนได้ออกกำลังกาย และสนุกไปกับมัน แค่นาโนเล่นแล้วสนุกมีความสุข พ่อก็พอใจแล้ว จากนั้นนาโนก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลยเมื่อเตะไม่เข้าหรือสู้พี่ๆที่เล่นด้วยไม่ได้

จนกระทั่งอาทิตย์ที่ผ่านมามีการแข่งกระฉับมิตรกับโรงเรียนญี่ปุ่นในไทย ทีมรุ่นนาโนแพ้ 7-2 และทีมรุ่นอายุอื่นคงแพ้ด้วยเหมือนกัน แต่นาโนดีใจมากที่สามารถยิงเข้าได้ 1 ประตูแก่ทีม แต่โค้ชดูไม่ค่อยแฮปปี้กับการพ่ายแพ้ครั้งนี้ จึงเรียกนักเรียนทั้งหมดทุกรุ่นเข้ามาฟังอบรมแกมดุ ว่า

“ทุกคนต้องจริงจังมากกว่านี้ ต้องใช้สมองเล่นจะได้พัฒนาขึ้น
พวกเราทุกคนมาเล่นบอลเพื่อที่จะได้โตเป็นนักบอลที่เก่งในอนาคต ถ้าใครแค่มาเล่นเพื่อความสนุกเฉยๆ กลับบ้านไปเลย
เสียเวลาของโค้ช และ ผู้ปกครองที่ต้องมาคอยดูแลส่งเสียค่าเล่าเรียนให้”

โค้ชฟุตบอล: ไหนใครมาเล่นที่นี่เพื่อความสนุกบ้าง ยกมือซิ?

นาโน: (ยกมือสุดแขนคนเดียวจากทั้งหมด 40 คน เพราะจำคำสอนของพ่อได้ดี)

โค้ชฟุตบอล:
???????